مقدمه: هدف این پژوهش، بهبود تاخیر رضایتمندی تحصیلی دانش آموزان، با تاکید بر نقش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی است.روش: پژوهش حاضر از نوع آزمایشی است و جامعه ی آماری آن را تمامی دانش آموزان دختر سال اول دبیرستان شهرستان یزد تشکیل می دهند. از این تعداد 60 نفر به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای گرفتند. ابتدا هر دو گروه به پرسش نامه ی تاخیر در رضایتمندی تحصیلی پاسخ دادند و سپس گروه آزمایش طی 21 به جلسه تحت آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی قرار گرفت. در نهایت هر دو گروه مجددا پرسش نامه تاخیر در رضایتمندی تحصیلی پاسخ دادند.یافته ها: نتایج تجزیه و تحلیل داده ها، که به روش تحلیل کوواریانس صورت گرفت، نشان داد که آموزش راهبردهای یادگیری خودتنظیمی، تاخیر در رضایتمندی تحصیلی را ارتقا داده است.نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاضر می تواند زمینه ی پویایی فرآیند آموزش و یادگیری و بهبود مهارت تاخیر در رضایتمندی تحصیلی دانش آموزان را فراهم آورد.

هدف این پژوهش بررسی رابطه راهبردهای یادگیری خود- تنظیمی و باورهای انگیزشی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان بود. نمونه پژوهش حاضر 170 نفراز دانش آموزان دوره متوسطه دبیرستان های دولتی اشنویه بودند، که با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب شدند و به صورت گروهی به پرسشنامه راهبردهای انگیزشی یادگیری پاسخ دادند. یافته های حاصل از این پژوهش حاکی از این بود که راهبرد های یادگیری خودتنظیمی با پیشرفت تحصیلی رابطه دارد و همه مولفه های یادگیری خودتنظیمی توانایی پیش بینی پیشرفت تحصیلی را داشتند.

زمینه: اثربخشی خودتنظیمی تحصیلی به طور فزاینده ای در کاهش اضطراب مورد استفاده قرار گرفته است. در چند دهه اخیر این رویکرد باعث بهبودی مهارت های مختلف از جمله مهارت های تحصیلی، شناختی، هیجانی و اجتماعی شده است. ولی اثربخشی آن در تمام حوزه های تحصیلی یک ضرورت مهم و اساسی است که باید توسط مطالعات پوشش داده شود. هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی راهبردهای یادگیری خود تنظیمی بر خودکارآمدی تحصیلی، انگیزه علمی، نگرانی و پیشرفت تحصیلی بود. روش: پژوهش حاضر یک مطالعه شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماری این پژوهش کلیه دانش آموزان ابتدایی شهر بغداد در سال تحصیلی 403-1402 بود. نمونه پژوهش 50 نفر از دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر بغداد بود که به روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 25 نفره (گروه کنترل 25 نفر و گروه آزمایش 25 نفر) گمارده شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خودکارآمدی موریس (2001)، انگیزه علمی میدلتون و میدگلی (1998)، نگرانی تحصیلی ابوالقاسمی و همکاران (1388) و پیشرفت تحصیلی صالحی (1394) انجام گرفت. داده های جمع آوری شده با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیری مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. یافته­ ها: نتایج حاصل از تحلیل کوواریانس چندمتغیری نشان داد که آموزش راهبردهای یادگیری خود تنظیمی منجر به افزایش خودکارآمدی تحصیلی، انگیزه علمی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شده است (05/0≥P). همچنین نتایج نشان داد که آموزش راهبردهای یادگیری خود تنظیمی منجر به کاهش نمرات پس آزمون نگرانی تحصیلی دانش آموزان شده است (05/0≥P). نتیجه گیری: مداخلات و برنامه های پیشگیرانه باید راه هایی را برای بهبود پیشرفت تحصیلی و انگیزه علمی و کاهش نگرانی تحصیلی، به ویژه ادامه تحصیل و خودکارآمدی تحصیلی در نظر بگیرند. مطالعات آتی باید عوامل خطری را که ممکن است این روابط را تقویت کنند شناسایی کنند.

هدف پژوهش حاضر، مقایسه راهبردهای یادگیری خود تنظیمی و باورهای انگیزشی در میان دانش آموزان تیز هوش و عادی بود. بدین منظور نمونه ای به حجم 114 دانش آموز مقطع دبیرستان متشکل از 58 دانش آموز تیزهوش (29 پسر و 29 دختر) و 56 دانش آموز عادی (27 پسر و 29 دختر ) به روش نمونه گیری تصادفی ساده، انتخاب و به وسیله پرسشنامه ام. اس.ال.کیو پنتریچ و دی گروت (1990) ارزیابی شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از روش آمار توصیفی (میانگین، انحراف معیار) و واریانس چند متغیره (مانوا) تحلیل شد. نتایج حاکی از آن بود که بین دانش آموزان تیز هوش و عادی به لحاظ استفاده از راهبردهای یادگیری خود تنظیمی تفاوت معناداری وجود دارد. افزون بر این، نتایج نشان داد که بین دختران و پسران در استفاده از انواع راهبردهای یادگیری خودتنظیمی تفاوت معناداری وجود ندارد. همچنین مقایسه دانش آموزان تیزهوش و عادی در مولفه های باور انگیزشی (خود کفایتی، ارزش درونی و اضطراب امتحان) بیانگر تفاوت دو گروه در مولفه ارزش درونی بود، اما تفاوت جنسیتی در هیچ یک از مولفه های باور انگیزشی معنادار نبود.

پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه باورهای انگیزشی و راهبردهای یادگیری خود تنظیمی با تعلل ورزی دانشجویان انجام شد. نمونه پژوهش شامل 300 (دختر 190 و پسر 110) نفر از دانشجویان دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه تبریز بودند که به وسیله نمونه گیری تصادفی طبقه ای نسبتی انتخاب شدند و از پرسشنامه های مقیاس ارزیابی تعلل ورزی - نسخه دانشجویی و پرسشنامه راهبردهای انگیزشی برای یادگیری به منظور جمع آوری اطلاعات استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل اطلاعات روش های آماری تحلیل رگرسیون گام به گام و تحلیل مسیر به کار رفت. نتایج پژوهش نشان داد که خودکارآمدی، راهبردهای یادگیری سطح بالا، ارزش گذاری درونی و اضطراب امتحان تعلل ورزی تحصیلی دانشجویان را پیش بینی کرد. نتیجه دیگر پژوهش نشان داد که 37% واریانس تعلل ورزی از طریق یک ترکیب خطی مشترک از عوامل خودکارآمدی، راهبردهای سطح بالا، ارزش گذاری درونی و اضطراب تعیین می شود.

مقدمه: آموزش پزشکی نقش موثری در سلامتی مردم دارد، به همین خاطر این مطالعه با هدف تعیین وضعیت اشتیاق تحصیلی، و ارتباط آن با راهبردهای یادگیری خود تنظیمی و هیجان تحصیلی در دانشجویان رشته پزشکی زنجان انجام شد. روش ها: روش پژوهش ازنوع پژوهش های همبستگی مبتنی برروش مدل یابی معادلات ساختاری بود و جامعه آماری شامل همه دانشجویان تحصیل در رشته پزشکی دانشگاه علوم پزشکی زنجان در سال تحصیلی 98-97 که تعداد آنها 212 نفر بودند می باشد. چون تعداد جامعه نمونه محدود بودند روش نمونه گیری بصورت تمام شماری انجام شد. ابزار های پژوهش شامل پرسشنامه های: اطلاعات فردی، اشتیاق تحصیلی فردریکز و همکاران، خود تنظیمی پینتریچ دی گروت (MSLQ, 1990) و هیجان تحصیلی پکران (AEQ, 2005) بودند. نتایج این مطالعه به کمک نرم افزار آماری SPSS 16 آنالیز شدند. یافته ها: نمره کلی اشتیاق تحصیلی در شرکت کنندگان مورد مطالعه ما (43. 2) بود و با توجه به پرسشنامه فردریکز قابل قبول است. بین نمره اشتیاق تحصیلی با هیجان تحصیلی رابطه معکوس (447/0-) وبین راهبردهای خود تنظیمی همبستگی مثبت(083/0) وجود دارد. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان دادکه با توجه به نتایج تاثیر منفی هیجان تحصیلی واثر مثبت راهبردهای خود تنظیمی بر اشتیاق تحصیلی برنامه ریزان درسی دانشگاه های علوم پزشکی بهتر است آنرا مد نظر قرار دهند.

مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی مقایسه سبک های یادگیری و باورهای انگیزشی و خودتنظیمی یادگیری در دانشجویان استعداد درخشان و عادی دانشگاه فردوسی مشهد انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع علی-مقایسه ای می باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام دانشجویان کارشناسی ارشد استعداد درخشان و عادی که در سال تحصیلی 97-1396 مشغول به تحصیل می باشند بود. از این جامعه آماری تعداد50 نفر به شیوه نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. از سیاهه سبک یادگیری (LSI) و پرسشنامه راهبردهای انگیزشی برای یادگیری (MSLQ) برای سنجش متغیرهای موردنظر استفاده گردید. داده های پژوهش با استفاده از از روش های آماری تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) و آزمون t مستقل تجزیه و تحلیل شد. نتایج: نتایج حاصل از بررسی داده ها نشان داد که بین گروه دانشجویان استعداد درخشان و گروه دانشجویان عادی تفاوت معناداری در سبک های یادگیری و باورهای انگیزشی و خودتنظیمی یادگیری وجود ندارد (p>0/05). نتیجه گیری: این یافته ها می توانن بیانگر اهمیت لزوم توجه به ساختارهای انگیزشی و الزامات مربوط به سبک های یادگیری برای تمام دانشجویان، فارغ از توجه به زمینه های استعداد و هوشی آنها می باشد.

مقاله حاضر با هدف اثربخشی آموزش راهبردهای یادگیری خود تنظیمی بر یادگیری درس ریاضی و اضطراب دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهرستان بستان آباد در سال تحصیلی 95-1394انجام شد. روش تحقیق نیمه تجربی می باشد بدینگونه که ابتدا 40 نفر از دانش آموزان جامعه آماری که به طور تصادفی خوشه ای از آزمودنی هایی که دارای اضطراب بالا بودند انتخاب شده و سپس به دو گروه 20 نفری آزمایش و کنترل تقسیم شدند. برای هر دو گروه پرسشنامه اضطراب بک و آزمون یادگیری درس ریاضی اجرا شد و بعد از آن فقط برای گروه آزمایش 8 جلسه کلاس های راهبردهای یادگیری خود تنظیمی اجرا شد و برای گروه کنترل هیچگونه آموزشی ارائه نشد، سپس مجددا پرسشنامه های پس آزمون برای هر دو گروه اجرا شد. جهت سنجش روایی پرسشنامه ها از اعتبار صوری و جهت سنجش پایایی از آلفای کرون باخ استفاده شد که برای هر دو متغیر مورد تایید قرار گرفت. نتایج با استفاده از نرم افزار spss و آزمون ANCOVA انجام شده نشان داد: آموزش راهبردهای یادگیری خود تنظیمی بر بهبود یادگیری درس ریاضی اثربخش بوده است. همچنین آموزش راهبردهای یادگیری خود تنظیمی موجب کاهش اضطراب دانش آموزان شد.

هدف پژوهش حاضر مطالعه و مقایسه راهبردهای خود تنظیمی در یادگیری دانش آموزان و خود تنظیمی والدین آن ها با توجه به نقش جنسیت و عملکرد تحصیلی است. به همین منظور، تعداد 120 دانش آموز دختر و پسر اول دبیرستان شهر تهران با روش نمونه گیری تصادفی مرحله ای انتخاب شدند و با پاسخگویی به پرسشنامه راهبردهای خود تنظیمی در یادگیری دانش آموز و خود تنظیمی، ادراک خود را از راهبردهای خود تنظیمی و خود تنظیم گری والدینشان نشان دادند. از معدل تحصیلی آنان نیز به عنوان ملاک عملکرد تحصیلی استفاده گردید. داده های حاصل شده با آزمون t مستقل، تحلیل واریانس یک راهه، و آزمون تعقیبی شفه مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین راهبردهای خود تنظیمی در یادگیری دانش آموزان دختر و پسر و همین طور بین رفتارهای خود تنظیم گرانه والدینشان تفاوت معنی داری وجود ندارد. ولی بین راهبردهای خود تنظیمی در یادگیری دانش آموزان قوی و متوسط با دانش آموزان ضعیف و همینطور بین رفتارهای خود تنظیم گرانه والدین دانش آموزان قوی و متوسط با دانش آموزان ضعیف تفاوت معنی داری وجود دارد.